„— Nimm ihn, nimm ihn!6 — krzyczeli Niemcy, chociaż ich kierowca nie mógł ich słyszeć.
Wtem T34 pociągnął za sobą niemiecki czołg. Ten, hamując, orał gąsienicami grunt, ale nie zdołał zatrzymać Trzydziestki Czwórki. W pewnej chwili kierowca niemiecki otworzył właz i wyskoczył z czołgu, a z wieży poszło w jego ślady dwóch jeszcze członków załogi. Niestety, wybuch wstrząsnął powietrzem i w tej samej chwili pękła lina holownicza. To Niemcy sami przecięli hol.
Dnia 8 lipca nastąpiło w tej bitwie przesilenie. Nieprzyjaciel wprowadzał wciąż nowe siły. W nocy uderzyło na mocno już osłabiony stratami korpus pancerny generała Wasiliewa 300 niemieckich czołgów. Generał przegrupował swoją jednostkę i pozostawiając w centrum dywizję pod rozkazami pułkownika Jermaczka, który ściągnął na siebie główne uderzenie, zagiął oba skrzydła i uderzył na Niemców jednocześnie z lewej i prawej flanki. Doszło do morderczej bitwy o wzgórza pod Kurskiem. Niemcy parli z rozpaczliwą wściekłością, a obrona również dobywała wszystkich sił. Straty obustronne były ogromne. Do wieczora 8 lipca wyniosły one po stronie niemieckiej 42 000 ludzi oraz 800 czołgów i dział pancernych. W tej sytuacji, będąc o krok od zdobycia wzgórz panujących nad Kurskiem, dowództwo niemieckie dało znak wycofania się.“(12)