„— W jaki sposób Jeszcze bardziej pogrążysz się. Żal mi
Nicole zakryła twarz rękami tak jednak, aby widzieć między palcami każde sjjojrzenie i każdy gest księcia.
— Naprawdę, jesteś zachwycająca — stwierdził książę, który zauważył manewr dziewczyny. — Ach, czemu nie jestem młodszy! Ale mniejsza o to. Nicole, chcę cię wybawić z kłopotów.
— Och, książę, jeśli to uczynisz, wdzięczność moja...
— Nie mam tego na myśli, Nicole. Uratuję cię bezinteresownie.
— To szlachetnie, książę. Dziękuję z całego serca.
— Poczekaj! Co się tak spieszysz z podziękowaniem Dowiedz się najpierw, o co chodzi.
— Za wszystko będę wdzięczna, byleby mnie panna Andrea nie wypędziła.
— A więc tak bardzo chcesz zostać w Trianon... No, musisz się tego wyrzec.
— Ale jeżeli o moich schadzkach nikt prawie nie wie
— Nic z tego. Nie możesz tu zostać. Jeżeli pani de Noailles wie o twoich schadzkach, nie spodziewaj się litości. Będę cię musiał stąd wyprawić.
— Och, nic nie rozumiem! Jakże to Przecież powiedział pan, że jest moim protektorem!
— Tak, i ponieważ chcę cię ratować, zamiast dopuścić do uwięzienia, zamierzam uczynić cię wolną i bogatą.
—Cóż mam zrobić, żeby to uzyskać
— Drobiazg...
— A czy to będzie z korzyścią dla mnie, czy dla pana“(8)