„— Wydaje mi się, iż uporczywie zalecając wszystkim ludziom jakąś jedną formę biegu robimy błąd. Jest wiele wariantów biegania. Lydiard i jego zwolennicy uważają, że z każdego człowieka można zrobić maratończyka, który z ogromną przyjemnością będzie przebiegał wiele kilometrów. Znam dziesiątki osób (są ich, oczywiście, setki i tysiące, ale ja znam dziesiątki), dla których przebiegnięcie 15—20 kilometrów jest największą przyjemnością. Taki bieg stanowi dla nich optymalne obciążenie fizyczne oraz przynosi im ogromną satysfakcję moralną. Ja natomiast, prawdopodobnie ze względu na swój temperament, nie odczuwam w podobnych przypadkach pozytywnych emocji. Wolę 2—3kilometrowy bieg w jednakowym tempie (obojętnie — rano przed pracą lub wieczorem po pracy), a do tego jeszcze bieg pod górę. Mam szczęście, ponieważ mieszkam w domu, który stoi u szczytu gór Błagodać. Odległość od podnóża góry do mojego domu wynosi 750 metrów. Przebiegnięcie tej odległości w niewielkim tempie jest dla mnie prawdziwą przyjemnością. Góra ta jest ładna i dosyć stroma. Zapamiętałem taki drobiazg wiosną 1936 roku musiałem szybko pobiec po coś do przyjaciela, który mieszkał 300 metrów pod podnóżem. Byłem wtedy 35letnim silnym mężczyzną, lecz nie uprawiałem biegu. Pamiętam, jak dobiegłem do jego domu i prawie nie mogłem złapać tchu. Teraz zaś, po czterdziestu latach, biegam — i jakoś wszystko w porządku, żadnej zadyszki.“(9)