„— Występuję tylko jako narrator — powiedział nie bez dumy. I ze zwykłym sobie cynizmem dodał — Właściwie ona już jest biedna i wykończona, ale ze względu na jakieś głupie skrupuły religijne uważa, że musi żyć. Zapłaciłem jej za informacje. Oczywiście, po sprawdzeniu faktów. Mam mówić dalej
Przytaknąłem, ponieważ muszę przyznać, że naprawdę byłem zaciekawiony. Odwieczny trójkąt zawsze intryguje; historia rozgrywająca się w dzikiej dżungli Borneo zanowiadała sie wcale obiecująco i przypuszczałem, iż mogła się nieco różnić od zwykłych wydarzeń w świecie cywilizowanym, ale cynicznym. Poza tym ta szrama była bardzo wymowna. Warwick zachichotał.
— Macy i Thring byli wspólnikami — powiedział Warwick — i gospodarowali na małym, eksperymentalnym mająteczku, daleko, w głębi Borneo. Pracowali tam już sześć lat i mieli zebrać bardzo obfite plony swej wieloletniej harówki. Macy siedział w tej kolonii całe sześć lat i już zaczął się załamywać. Thring natomiast wyjechał do domu osiemnaście miesięcy wcześniej. Wrócił z żoną, która miała na imię Rhona. W tym momencie zaczęły się kłopoty; rozbicie spółki, wprowadzenie nowego elementu w ich życie, budowanie oddzielnego bungalowu.“(15)