„— Zamkniemy narazie jego kufry na klucz i poczekamy. Gdyby sprawa z nim ile stała — nie mówię, że tak jest, nie wierzę temu nawet. Wielki Boże, gdybym wiedział, że hrabia Fleming ma jakieś nieporozumienia z justycją, byłbym pierwszym, któryby o nim doniósł. Ale w moich oczach jest on prawdziwym i wytwornym szlachcicem. Z drugiej znów strony możliwe wszak, że go poszukują, jako obciążonego całkiem nieuzasadnionem podejrzeniem, a i w takim razie, odbije się to, niestety, na sanatorjum. Nie chciałbym zgoła widzieć go tu przyłapanego w naszem pobliżu. Poczekajmy trochę.
Adwokat miał powód do przestrzegania ostrożiości. Sanatorjum Torahuza, ten nowiuteńki zakład, już kilkakrotnie przeżywało niefortunne sprawy, na początku — kilka kompromitujących wypadków śmierci, następnie — z pewną angielską księżniczką, a żoną ministra, do której nikt, zda się, nie chciał się więcej przyznać, sanatorjum nie powinno kusić się o nowe wstrząśnienia — tym razem z powodu fińskiego hrabiego. Adwokat nie chciałby zadzierać z panną dEspard o ten współudział, który, — możliwe, — przyjęła w ucieczce p. Fleminga, tego rodzaju rozprawy nie leżały w jego naturze, on tu był gospodarzem, czemś w rodzaju opiekuna nad wszystkimi, jemu chodziło głównie o to, by znaleźć drogę na bezdrożu.“(7)