„Jeszcze raz więc można zadać sobie pytanie komu więc wierzyć, spoglądając w przyszłość, wytyczając drogę życiową Mistykom, prorokom czy współczesnym prognozom naukowym, naukowcom Ponownie odpowiedź wydaje się trudna. Aczkolwiek wydaje się, że wszędzie należy szukać i znaleźć można cząstkę prawdy o człowieku i jego świecie. Śledząc losy kultury przecież dawniej dosyć dobrze funkcjonowali przy sobie wieszcze, wróżbici i naukowcy, filozofowie, tak było chociażby w starożytnym Rzymie, starożytnej Grecji, w Średniowieczu, także Odrodzeniu. Tak także było jeszcze w XIX wieku i na początku XX w. A skoro tak było przez wieki to widocznie jednak „coś w tym musiało być", bo nie uważam, byśmy dzisiaj byli mądrzejsi od naszych przodków. Oczywiście mam tutaj na myśli nie samą wiedzę, ale prawdziwą mądrość, która jest sztuką życia szczęśliwego w dłuższym przedziale czasu, a nie tylko wiedzą, pustą erudycją, fenomenalną zdolnością służącą egoistycznemu panowaniu nad innymi ludźmi oraz Naturą. Zresztą takie panowanie, czego dowodzi doświadczenie poparte wielowiekowymi obserwacjami, jest możliwe tylko w krótkim odstępie czasu. Potem następuje załamanie, upadek, zniszczenie nazywane w wymiarze religijnym karą za grzechy, w ujęciu ekologicznym pogwałceniem praw Natury.“(16)