„stronnictwami, które wchodziły w skład obozu londyńskiego, z ludowcami, nawet z londyńską Radą Jedności. A Bierut przeciwstawiał się temu, twierdził, że było to uleganie wpływom reakcji. Oskarżał Gomułkę o to, że ten był gotów do daleko idących ustępstw, a nawet do likwidacji Krajowej Rady Narodowej na rzecz kompromisów z obozem londyńskim.
— To wyszło dopiero w 1948 roku, tak
WB — To wylazło jeszcze wtedy, w 1944. Tak odczytano wówczas taktykę, którą uprawiał Gomułka, a której ja byłem, powiedzmy, całkowitym zwolennikiem.
— Kto popierał Bieruta
WB — To trudno określić. Nie były to jeszcze dwie frakcje.
— Rozumiem, ale... Bierut nie byl chyba wówczas samotnym strzelcem
WB — Oczywiście, ale to nie były jeszcze dwie frakcje.
— Ale Bierut w związku z tym, w czerwcu 1944 roku wysłał na Gomułkę donos do Stalina.
WB — Donos Donosy pisało wielu, szczególnie w późniejszym okresie. Na to Gomułka był szczególnie uczulony. Szukał, węszył tych „pisarzy", bo tak ich nazywał. Ciągle kogoś podejrzewano, „pisuje". Ta wewnętrzna w cudzysłowie „czujność" i donoszenie tam. gdzie trzeba, że coś się komuś nie podoba było w partii pospolitym zjawiskiem. Proszę pani, każdy komunista, każdy z nich był moralnie zobowiązany donieść o wszystkim niepożądanym, co dostrzegł w partii.“(13)