„W normalnych warunkach poczekałbym w Custer kilka dni na powrót dyliżansu do Cheyenne i odbył drogę w sposób znacznie wygodniejszy. No cóż, warunki nie były normalne... czekać nie mogłem.
Spotkanie z dyliżansem uznałem za dobry omen i chociaż, krajobraz nie nastrajał radośnie — poza kilku drzewami, w których cieniu spoczywałem, rozciągała się nieco falista, pozbawiona wszelkiej roślinności płaszczyzna — roześmiałem się. Po raz pierwszy od kilku dni. Zerwałem kapelusz z głowy i pomachałem nim za oddalającym się pojazdem. Gdy zniknął w tumanie kurzu, odpoczywałem jeszcze z godzinę. Byłem obficie zaopatrzony w żywność, miałem skórzany wór pełen wody, pełną»wody manierkę, dobrą broń i mnóstwo naboi. Heartowie postarali się o wszystko i wątpię, czy w jakikolwiek sposób potrafiłbym się tym zacnym ludziom odwdzięczyć.
Gdy cień drzew nieco się wydłużył, spraw
Czterej jeźdźcp
—Czekałeś na mnie — zdziwił się Gordon. — Widziałem mego brata, jak wyruszył
w. drogę przed świtem razem z drugim białym, i czuwałem, aby nie stała się mu krzywda.
—Dziękuję ci...
— Kiedy rozstaliście się, zmyliłem blade twarze swoim tropem. Widziałem, jak twój towarzysz dotarł do miasta, i wtedy zawróciłem, żeby cię spotkać.“(5)